Fotografia J. Samolińskiej

Po mediach – głównie tzw. lajstajlowych, ale cóż, prawie wszystkie media są teraz lajstajlowe – przeleciała informacja, że Dorota Wellman odda cały swój zarobek na promocji sieci Lidl na cele charytatywne. Niemałą kwotę – 300 tys. zł. Nie trzeba być medialnym ekspertem, aby dostrzec, że jest to wiadomość sponsorowana – nazwa sieci pojawia się w miłym kontekście, kojarzy się z hojnością, z dobrą współpracą, no i jeszcze bardziej związuje z marką Dorotę Wellman, którą przecież wszyscy lubimy.

Wellman wydała książkę kucharską i w tym samym czasie stała się twarzą Lidla, obok Pascala i Okrasy, występujących w programach kulinarnych. To tzw. win-win situation – powstaje przekonanie, że Wellman jest kucharką (więc więcej osób kupi jej książkę), a jednocześnie, że gotuje z produktów z Lidla, że chodzi do Lidla i dobrze się tam czuje, a przecież – wszyscy lubimy Dorotę Wellman i chcemy być jak ona!

W tym roku ostatecznie rozpadła się w Lidlu komisja zakładowa „Solidarności”. Po tym jak zwolniono dyscyplinarnie szefową i założycielkę związku, ludzie bali się zapisywać i trzeba było rozwiązać pracownicze struktury. Już nikt nie będzie robił awantur o regularne zmuszanie pracowników do pracy w niepłatnych nadgodzinach, jak miało to miejsce np. w Elblągu. To właśnie w tworzenie takich miejsc pracy inwestuje Bank Światowy, który pożyczył właścicielowi Lidla, Schwartz Group, prawie miliard dolarów. Mają zostać przeznaczone na „rozwój Europy Środkowo-Wschodniej”. Jeśli dodamy do tego fakt, że Lidl np. w 2011 roku nie zapłacił w Polsce ani złotówki podatku CIT, mamy dość pełny obraz tego, w jakim miejscu na mapie świata się znajdujemy.

Oczywiście, bywają miejsca gorsze. Ogromna większość sprzedawanych w Lidlu ubrań i butów produkowana jest w Bangladeszu, kraju o najniższej płacy minimalnej na świecie, gdzie fatalne warunki pracy regularnie prowadzą do tragedii – najbardziej spektakularną było zawalenie się hali Rana Plaza, w której zginęło 1127 osób. Szwaczka, szyjąc buty dla Lidla, zarabia trochę ponad 200 zł miesięcznie. Oznacza to, że wizerunek Doroty Wellman był dla Lidla 1500 razy bardziej wartościowy niż miesiąc ciężkiej i fizycznej pracy anonimowej Bengalki.

Nie można mieć wątpliwości, że Lidl faktycznie jest tani, tani jak praca w Bangladeszu. Ale powiedzmy sobie szczerze, 300 tys. zł to też nie jest wygórowana kwota za zawinięcie dość brzydko pachnącej kupy w papierek ze swoją twarzą.

Komentarze

Redakcja nie zgadza się na żadne komentarze zawierające nienawistne treści. Jeśli zauważysz takie treści, powiadom nas o tym.
  1. Ale pierdoły Pani pisze. To była autonomiczna decyzja Pani Doroty i jej dobra wola, że oddała całą swoją gażę na dobroczynność. Czemu tego nie zrobił Okrasa czy Pascal? I przez taki właśnie denny artykuł, ujmuje się Pani Wellman tego co zrobiła, bo a nuż, Lidl dodał jej jeszcze drugie 300 tys by te pierwsze oddała medialnie. Bełkot totalny Pani Justyno.

  2. To jest darowizna Doroty Wellman, a że dziennikarze z nadmiaru gorliwości podają także nazwę tego kto honorarium zapłacił to ich sprawa.
    Oskarżać Panią Wellman o to, że robi tej firmie pozytywny piar jest niezbyt ładnie. I jak rozumiem poza głębokim przekonaniem Pani Redaktor, że nikt by dobrowolnie nie oddał takiej kasy, to nie ma on żadnych innych dowodów ani przesłanek.
    Cóż, szkoda że zupełnie nie wierzy w życzliwość. Innych?

  3. w powyższym artykuile uzyto słowo ,, Lidl,, – 11 razy. Czy to nioe jest jawne lokowanie produktu??? I ile za to autorka wzięła ?

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także

Gdzie wyrasta polska nienawiść

24 września 2020 r. byłem moderatorem debaty o nienawiści w polskiej przestrzeni publiczne…