Portal Strajk poinformował dzisiaj o ważnym wydarzeniu: rzeszowskie pielęgniarki z Klinicznego Szpitala Wojewódzkiego nr 2 wygrały walkę o swoje, naruszane bezwstydnie, prawa pracownicze. Przywrócono do pracy zwolnione z naruszeniem prawa działaczki związkowe, wycofano pozwy przeciwko protestującym pielęgniarkom, które nie były niczym innym jak tylko próbą zastraszenia dzielnych kobiet, przywrócono do pracy pielęgniarkę – sygnalistkę, która odważnie opowiedziała o fatalnej sytuacji w placówce. Dyrektor, którego metody rozwiązywania sporów polegały przede wszystkim na zastraszaniu i eskalowaniu konfliktu, zrezygnował z pracy. Zwycięstwo.

Czemu ono jest tak ważne?

Ponieważ jest to niezwykłe wydarzenie na tle dramatycznej bierności polskich pracowników najemnych. Od lat polskie społeczeństwo jest ofiarą zbrodniczego eksperymentu na polskim świecie pracy. Setki tysięcy ludzi wyrzuconych na bruk bez żadnego zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych. Tysiące z nich popełniło samobójstwa lub zapłaciło życiem za wyrzucenie na pobocze społeczeństwa. Ogromna liczba nigdy nie podniosła się z dna upokarzającego wykluczenia, przekazując kolejnym pokoleniom swą wyuczoną bezradność. A ci, którym udało się utrzymać na powierzchni, musieli przyzwyczaić się do nowego towarzysza ich życia – mdlącego strachu, że byle co może spowodować, że znajdą się znowu na dnie. W efekcie dodawali sobie wartości, ujmując jej nieudacznikom. Że sami sobie winni, że są leniwi, że piją i co tam jeszcze. Ostatnie badania wykazały, że za główną przyczynę bezrobocia większość pytanych uważa lenistwo tych, którzy pozostają bez pracy. To mistrzowski ruch neoliberalnego kapitalizmu – doprowadzić ludzi do pozycji szmaty i wmówić im, że to ich wina.

A warto zauważyć, że w takiej samej sytuacji lud pracy we Francji, w Chile i w innych krajach wychodził na ulice milionowymi tłumami. I zwyciężał. Polska klasa pracująca została tak skutecznie przemielona młynami neoliberalnej ideologii, że nie jest w stanie skutecznie zorganizować solidarnego zrywu, przed którym władza będzie musiała się cofnąć. Owszem, pojawiają się ogniska protestu, niektóre nawet dość głośne. Co jednak z tego, skoro przegrywają, a każda porażka pozostawia blizny niemożności w mentalności protestujących. Przykład nauczycieli jest najbardziej jaskrawy.

Nie przeceniam zwycięstwa rzeszowskich pielęgniarek. Chce jednak wierzyć, że pokazały drogę, którą pójdą następni, dla których obrona ich godności będzie warta ryzyka i wyrzeczeń. A następnym krokiem (też chcę w to wierzyć) będzie strajk solidarnościowy, gdy pracownicy zrozumieją, że neoliberalne państwo stosuje wobec nich metodę salami – odkrawania plasterek po plasterku kolejnych źródeł protestu i pacyfikowania ich bez sprzeciwu otoczenia.

A potem wyłonią ze swych szeregów ludzi, którzy naprawdę będą reprezentować ich interesy i nie będą tchórzliwie bajać o tym co można w danej sytuacji politycznej, a o czym w żadnej sytuacji nie wolno nawet marzyć. Wtedy będzie szansa na zmianę. Pamiętajcie wtedy, że na początku były kobiety z Klinicznego Szpitala Wojewódzkiego nr 2.

Komentarze

Redakcja nie zgadza się na żadne komentarze zawierające nienawistne treści. Jeśli zauważysz takie treści, powiadom nas o tym.
  1. Żeby to ,,zwycięstwo” O którym tak piejesz Macieju nie okazało się za rok czy dwa Pyrrusowym.

  2. Ja panie Macieju za wszelkie draństwo które dzieje się w polskim świecie pracy od ponad trzydziestu lat nie winię ni trochę zarządzających — tak w prywatnych jak i państwowych podmiotach — ale winię WSZYSTKIE rządy z przestrzeni lat, dlaczego? Ano niektórzy prywatni czy państwowi bonzowie są sqrwysanami bo POZWALA im na to prawo, prawo pozwalało i pozwala na śmieciówki, prawo pozwala na chore okresy rozliczeniowe nadgodzin, prawo pozwalało na „wieczne” umowy na czas określony, prawo pozwalało na zatrudnianie na czarno a przede wszystkim prawo było nader łaskawe i za złamanie rachitycznych praw pracowniczych karało więcej niż łagodnie i zarządzający mieli te kary gdzieś……
    Poza tym widzi pan co dzieje się na świecie gdy próbuje się założyć pracownikom chomąta a co mamy w Polsce — we Francji masowe strajki a uległy Polak nawet jak dostanie batem przez du.pę to cicho zapiszczy w chałupie do żony ale nie wyrwie bata z ręki krwiopijcy i nie przyłoży mu przez łeb, 30 lat neoliberałki wykastrowało ten naród do spodu panie Macieju………………
    Pozdrawiam.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także

Unia Europejska do wymiany!

W Polsce podobno aż 80 proc. społeczeństwa ma dobre zdanie o Unii Europejskiej: tym też ró…