Biedroń, Czarzasty i Zandberg zwołali demonstrację przeciwko przemocy w Białymstoku. Kiedy przeczytałem o tym po raz pierwszy, pomyślałem, że to bardzo dobry pomysł. Kiedy wczoraj usłyszałem, jak Barbara Nowacka w TOK FM tonem mieszczańskiej paniki wiesza na nim psy, nie miałem już żadnych wątpliwości, że jest to pomysł znakomity.

Byłem na miejscu, widziałem to wszystko – bestialstwo  kiboli, napędzanych wódką, dopalaczami i fake newsami, strach przenikający się z tęczowymi barwami na twarzach osób uczestniczących w marszu, chaos i apatię funkcjonariuszy policji, których dowództwo w normalnym kraju, po kompromitacji na taką skalę, mogłoby już zarządzać co najwyżej ochroną marketów. Sceny z Białegostoku na filmach i relacjach zobaczyło też kilka milionów osób.

Jest w tym kraju całkiem spora grupa obywateli, dla której postulaty LGBT, prawa kobiet czy ogólnie prawa człowieka są ważnymi kwestiami politycznymi i głosują na partie, które dają nadzieję na ich realizację. Bo mają przyjaciół gejów, bo córka jest lesbijką, bo sami nie odnajdują się w heteronormie i sztywnych rolach płciowych, albo po prostu cechuje ich elementarne poczucie empatii. Jest też znacznie większa grupa obywateli, myślę, że może stanowić więcej niż 2/3 społeczeństwa, którzy nie akceptują przemocy jako narzędzia wyrażania politycznych racji, dla której obrazki zalanych krwią kobiet, kiboli kopiących drobnych chłopców i zwierzęcych ryków nacierających hord były doznaniem trudnym.

Lewicowa koalicja, organizując uliczną demonstrację poparcia zaatakowanych i potępienia agresorów odpowiada na polityczne i przede wszystkim – emocjonalne potrzeby tych dwóch grup.  Szczególnie Adrian Zandberg mówiący o tym, że „są dwie strony i można albo stanąć po stronie tych, którzy biją, albo stanąć w obronie tych, którzy są bici” wysłał jasny sygnał, gdzie sytuuje się jego formacja wyborcza. To takie wypowiedzi i takie sygnały budują więź wyborcy z ugrupowaniem, dając mu poczucie, że reprezentuje jego wartości i spełnia jakże ważne w polityce, afektywne potrzeby.

Są takie momenty, w których trzeba szybko i jednoznacznie opowiedzieć się za daną stroną. Nie dlatego, że wymaga tego kalkulacja potrzeb segmentów społecznych, a zwykła ludzka przyzwoitość. Politycy lewicowej koalicji pokazali, że stać ich na to, co nie tylko stawia ich w dobrym świetle, ale również wzmacnia stopień zaufania.

Grzegorzowi Schetynie, podczas potępiania białostockich wydarzeń, przez konserwatywną grdykę nie przeszło nawet słowo „homofobia”. A to właśnie nienawiść do osób LGBT, fałszywe informacje na temat ich celów i zamiarów  sączące się od początku sezonu wyborczego z ust polityków PiS, reżimowych dziennikarzy, Wiadomości, Panoramy i Teleekspresu, stworzyły atmosferę przyzwolenia na przemoc.

Lider PO posłał do boju swojego wasala, Barbarę Nowacką, odpowiedzialną w obozie liberalnym za zabezpieczanie lewego skrzydła i atakowanie lewicy. Nowacka obwieściła, że mieszkańcy Białegostoku pragną teraz spokoju, nie kolejnej demonstracji. Rozumiem, że tak jak Schetyna uważa, że wie najlepiej, czego pragną Polacy, tak też Nowacka próbuje wnikać w stany mentalne ofiar homofobicznych agresji.

Lewicowy sojusz to również oferta dla obywateli, którzy mając deklaratywnie lewicowe, bądź  jakoś tam postępowe poglądy, z powodu strachu przez PiS głosowali na Platformę Obywatelską. Teraz, kiedy wiadomo już, że wódz Schetyna w walce z Kaczyńskim nie ma żadnych szans, a zwycięzca wyborów jest praktycznie przesądzony, osoby te mogą poszukiwać bardziej wiarygodnych i bliższych ich sercu opcji politycznych. A również wielu liberałów, zwłaszcza tych otwartych w kwestiach światopoglądowych, głosuje na PO w rękawiczkach i z zatkanym nosem. Formacja jasno deklarująca poparcie dla praw osób LGBT, wspierająca ich na ulicy, mająca w swoich szeregach Roberta Biedronia, czyli polityka pomostowego – łączącego lewicę z centrum, ma szansę stać się dla nich pierwszym wyborem przy urnach jesienią tego roku.

Lewicowa koalicja powinna oczywiście trzymać się swoich socjalnych pryncypiów, lecz mając tak słabego i skompromitowanego przeciwnika jak Platforma Obywatelska, nie sposób nie połasić się na część jego elektoratu. Wyborców PiSu, nakarmionych 500 plus, trzynastkami, ciągle jeszcze zadowolonych ze wzrostu płac, Czarzasty, Zandberg i Biedroń raczej nie przekonają. Do wzięcia są jednak rozgoryczeni liberałowie. Akcja „Białystok” to pierwszy krok do wyjścia lewicy z niszy, dlatego kibicuję jej z całego serca.

paypal

 

 

Komentarze

Redakcja nie zgadza się na żadne komentarze zawierające nienawistne treści. Jeśli zauważysz takie treści, powiadom nas o tym.
  1. I strzał w kolano. Społeczeństwo polskie jest mocno tradycjonalistyczne, a na lewicy pozostał wyłącznie elektorat 60+. Nie przyspoży to poparcia tej koalicji. Podobne pomysły miał Książę Biłgorajski, a gdzież on teraz jest?

  2. też trzymam kciuki za lewicową koalicję, po raz pierwszy od 30 lat mam na kogo głosować… i pewnie takich jak ja jest wielu, nie mam zamiaru z nikim wygrywać, na razie chcę mieć swoich w parlamencie, ale to tylko pierwszy krok

  3. Najpierw to wy wygrajcie antyPiSdzielskie wybory, a potem to się już możecie zagryzać.
    Ale lepiej zagryzać się już?

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także

Lewica musi mieć odwagę

Czy mogło być na dzisiejszej konwencji programowej zjednoczonej Lewicy bardziej odważnie i…