(„Trybuna” nr 168/18)

Widmo krąży po Polsce – widmo Mesjasza lewicy

Krajowe media komercyjne i liczni publicyści, określani przez owe media „młodą lewicą”, znów zintensyfikowali poszukiwania „Mesjasza lewicy”. Człowieka, który podniesie upadły sztandar lewicy wysoko, wysoko. Zjednoczy rozbitą lewice i poprowadzi ją ku świetlanego zwycięstwa. Tak jak niedawno, uznany za „Mesjasza prawicy” prezes Jarosław Kaczyński poprowadził PiS do władzy.

Ponieważ poszukiwany „Mesjasz lewicy” ma być zaprzeczeniem sułtana Jarosława Kaczyńskiego, to liczni poszukiwacze lewicowego Mesjasza postrzegają go jako osobę stosunkowo młodą, przystojną, najlepiej kobietę lub homoseksualistę. Po okresie kreowania Barbary Nowackiej na taką Mesjaszkę przyszedł czas na umesjaszenie Roberta Biedronia.

Okrzykniętego przez komercyjne, liberalne media, jak choćby radio TOK FM i „Gazetę Wyborczą”, nie tylko „Mesjaszenm Lewicy”, ale też „polskim Macronem”. Co dowodzi jedynie prowincjonalności polskich mediów i krajowych komentatorów politycznych. Nie słyszałem żeby ktoś we Francji nazywał prezydenta Macrona „polskim Biedroniem”.

To prawda ze prezydenci Bierdoń i Macron mają wiele uroku osobistego. Ale Słupsk, który bardzo lubię, jest jednak trochę mniejszy od Francji, też przeze mnie lubianej.

Poza tym, a może przede wszystkim, prezydent Biedroń to polityk lewicowy, a prezydent Macron prawicowy. Jest też Macron medialnym, sprytnie skonstruowanym produktem i reprezentantem wielkiego kapitału finansowego. Zaś prezydent Biedroń zwykle reprezentuje zadłużonych mieszkańców Słupska i Polski. I nie powinien być przedmiotem tabloidowego, ogłupiającego Wyborców medialnego frontu propagandowego.

I przy okazji. Czemu ta oczekująca swego Mesjasza polska lewica jest tak mało ambitna? Czemy nie sadzi się, jak polska prawica, na swego „Chrystusa Króla lewicy”?
A teraz już poważnie.

Polska lewica nie potrzebuje swojego Mesjasza. Wiara w jego cudowną moc jedynie ogłupia, i tak już wystarczająco ogłupianych, lewicowych Wyborców.

Przecież PiS nie wygrał w 2015 roku dlatego, że oto nagle uskrzydlił go Mesjasz Kaczyński. Elity PiS doszły do władzy po długim, konsekwentnym politycznym marszu. Po licznych klęskach i porażkach wyborczych. Po licznych i konsekwentnych próbach tworzenia programu odpowiadającego aktualnym potrzebom Wyborców.

Elity PiS przez wiele lat budowały „rodzinę” tej partii. Organizowały jej polityczne środowisko. Kluby „Gazety Polskiej”. Własne, alternatywne media. Własne, alternatywne instytuty badawcze. Własne wydawnictwa. Własny kolportaż tych wydawnictw. Własne firmy wspierające rozrastającą się „rodzinę PiS”, czyli alternatywne, narodowo- katolickie, PiS- owskie społeczeństwo.
Sukces PiS- u roku 2015 w mniejszym stopniu zależał od „charyzmy” pana prezesa Kaczyńskiego, bo ową „charyzmę” też przez lata elity PiS kreowały. Na sukces PiS zapracowała armia jego lokalnych aktywistów i entuzjastów. Zjednoczonych swym sprzeciwem wobec rządzących Polską liberalnych elit i ich mediów.

Dodatkowo elity PiS upasły się politycznie na klęsce wyborczej lewicy w wyborach parlamentarnych 2015 roku. Lewicy wówczas skłóconej. Już wtedy pełnej kandydatów na lewicowe Mesjaszki i Mesjaszów i lewitujących ponad polską rzeczywistością ideologów „nowej lewicy”. Lewicy zajętej dyskredytowaniem wszelkiej lewicowej konkurencji.

Warto też przypomnieć, że Aleksander Kwaśniewski, też kiedyś zwany „Mesjaszem”, dwukrotnie wygrywał wybory prezydenckie, bo popierał go ówczesny Sojusz Lewicy Demokratycznej. Sojusz wyborczy trzech lewicowych partii politycznych i kilkudziesięciu lewostronnych stowarzyszeń. Siłą Kwaśniewskiego były nie tylko jego zalety, leczy kilkuset stale wspierających go lewicowych polityków, intelektualistów i artystów.

Trzy lat minęły i dalej na lewicy preferowana jest zasada „moja chata z kraj”. Nieliczne lewicowe media rzadko współpracują ze sobą. Wolą czekać na łaskę dostrzeżenia przez komercyjnych nadawców. Lewicowi publicyści nadal uwielbiają dzielić lewicowych działaczy na tych lepszego i gorszego sorta. Przy jednoczesnym klepaniu pacierzy pełnych zaklęć o tolerancji, równości, sprzeciwu wobec wykluczeniu.

I publicznym wypatrywaniu nadejście Mesjasza lewicy. Który swym wdziękiem i urokiem osobistym skłóconych zjednoczy, strapionych pocieszy, głodnych władzy nakarmi, spragnionych uznania napoi, bo skołowany lud lewicowy wreszcie będzie miał na kogo zagłosować.

Bo takie wypatrywanie skutecznie zwalnia od myślenia i od żmudnej, trudnej pracy od podstaw. Tworzenia, jednoczenia lewicowych środowisk. Uznawania i uczenia się szacunku dla innych lewicowców. Szacunku dla innych niż moje, lewicowych poglądów. Porzucania ekscytującej, niebiańskiej ortodoksji na rzecz przyziemnego pragmatyzmu. Akceptacji kompromisów, koalicji, godzenia się na wybór „mniejszego zła”.

Polscy lewicowi wyborcy, zwłaszcza ci zwący się „młodymi”, nadal chcą mieć wszystko.
I dlatego w czasie wyborów wybierają sezonowych politycznych magików obiecujących im to wszystko, albo w ogóle nie głosuje. Na złość lewicowym kandydatom, którzy nie spełniają ich wymarzonego, wyidealizowanego wzorca lewicy mesjaszowej.

A potem płaczą, że nawet cienia jakiejkolwiek lewicy nie masz w radach i parlamentach.
I dalej czekają na swego, opiumowego Mesjasza.

Komentarze

Redakcja nie zgadza się na żadne komentarze zawierające nienawistne treści. Jeśli zauważysz takie treści, powiadom nas o tym.
  1. PiS zaczął – jak to w kapitalizmie – od budowy imperium finansowego. O ile SKOK zbudowany został w oparciu o wizję spółdzielni samopomocowej, która jej twórcy zaświtała w głowie w USA, o tyle gdy już ten alternatywny twór finansowy zyskał kapitały od ludzi niechętnych bankom szybko znalazł się pod skrzydłami partii Kaczyńskiego. Takie tytuły jak niezależna.pl. stefczyk.info, Gazeta Bankowa, potem wSieci, DoRzeczy i parę innych zyskiwały zasięg i zdobywały zwolenników pracą u podstaw, stając się nareszcie REALNĄ, upragnioną przez wielu konkurencją dla jedynosłusznej gazety i innych liberalnych tub propagandowych.

    Gdzie są pisma i portale lewicowe? Ano nigdzie, bo i skąd lewica ma czerpać pieniądze… Skoro jednak prawica znalazła hojnych sponsorów na zachodzie, może poszukać ich gdzie indziej? Ale ponieważ prawica doskonale wie, co zrobiła i jakie to skuteczne, jednego sympatyka innej opcji na wszelki wypadek i dla postrachu już zamknęła i wrzuciła klucz do celi.

    Dlaczego jednak lewica nie broni go jak własnej niepodległości, dlaczego świat lewicowy nie huczy i nie strajkuje dzień w dzień w obronie ewidentnie gwałconych praw Mateusza P., kompletnie nie da się zrozumieć. Wygląda na to, że dla polskiej i światowej lewicy większym skandalem jest zamknięcie na chwilę jednej irańskiej działaczki niż wieloletnie więzienie bez procesu jednego polskiego polityka. Który mógłby stać się postacią sztandarową, jak każdy męczennik, gdyby nie… no włąśnie, zwyczajna ruso- (a także chino-) fobia. Także na lewicy.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także

Nauka i kultura solidarnie z Rozbratem!

Oto list działaczy nauki i kultury z Poznania, skierowany do prezydenta Poznania, Jacka Ja…