Nie wiadomo, kiedy dokładnie zmarł 7-miesięczny Milan z Kamiennej Góry. Ciało dziecka znalazła policja, poszukująca jego dziadka – 57-letniego mężczyzny, zatrzymanego z potężną baterią ciężkich narkotyków. Leżało w wózku; według relacji sąsiadów matka musiała wychodzić z nim na spacery, kiedy niemowlę już nie żyło. Według przeprowadzonej sekcji, przyczyną śmierci było nieleczone zapalenie opon mózgowych i niedożywienie. W chwili śmierci chłopiec ważył ok. 5 kg – niewiele więcej, niż dorodne noworodki.

Matka Milana ma 21 lat, chłopiec miał starszą siostrę, 2,5-roczną dziewczynkę – w pierwszą ciążę ich matka musiała zajść jeszcze w szkole. Jest uzależniona od narkotyków – niestety źródła nie podają, od jakich, jednak jako że przy teściu znaleziono pokaźną ilość metamfetaminy, mówimy raczej o ciężkich substancjach. Kobieta twierdzi, że nie ratowała dziecka, bo nie ma ubezpieczenia zdrowotnego; spodziewała, że w związku z tym będzie musiała zapłacić za wizytę, a nie miała na to środków. Ojciec – jak niemal zawsze w przypadku takich makabrycznych odkryć – utrzymuje, że oczywiście nic nie wiedział i nie zauważył śmierci syna.

Zanim ojciec zniknie nam z radaru, zanim matka Milana stanie się Matką Małej Madzi, zastanówmy się nad kilkoma sprawami. Po pierwsze – chłopiec pewnie urodził się w szpitalu, podobnie jak jego siostra. Trudno sobie wyobrazić, żeby jeszcze pół roku temu, kiedy dziecko przyszło na świat, sytuacja w rodzinie była drastycznie inna; mimo to nikt nie zareagował na to, że wychowuje się w niej dwoje malutkich dzieci. Rodzice nie zapisali chłopca do przychodni – nie odbył szczepień (nie uchroniłyby go przed zapaleniem opon mózgowych, w przypadku tej choroby ochrona nie jest refundowana), w ogóle nie widział go pediatra, w domu nie było położnej środowiskowej. Czy podobnie było ze starszą dziewczynką? Nie wiadomo. Wiadomo, że w takiej sytuacji żadnej interwencji nie podjęła pomoc społeczna – nikt nie zauważył, że chłopiec waży 5 kilogramów, że ciężko choruje, że nie otrzymuje opieki zdrowotnej. Warto też zastanowić się nad tym, że nie ma w Polsce żadnego skutecznego programu pomocy osobom uzależnionym; o głębokiej patologii systemu świadczy też to, że matka dwójki dzieci po pierwsze sama nie ma prawa do świadczeń zdrowotnych, a po drugie nie wie, że mimo braku ubezpieczenia przysługują one jej dzieciom.

Państwo objawiło się w rodzinie Milana, niestety już po jego śmierci, tylko raz – za pomocą walącej do drzwi policji. Tylko taką formę przyjmuje troska państwa o wykluczonych ludzi w tym kraju. Żadna z instytucji, której zadaniem było stanie na straży jego życia i zdrowia, nie próbowała nawet go wypełnić. W kraju, w którym na poważnie nazywa się „życiem” i „dzieckiem” kilkutygodniowe zlepki komórek, gdzie słowo „rodzina” odmienia się przez wszystkie możliwe przypadki, brakuje środków i woli politycznej na to, żeby pozwolić przeżyć chłopcu, który na własne nieszczęście urodził się w rodzinie z problemami, niezdolnej do tego, żeby się nim opiekować. Czy to efekt radykalnego zwrotu od polityki stosunkowo łatwego odbierania dzieci rodzicom, czy ktoś świadomie podjął decyzję „tej parze nie odbieramy dzieci”? Wątpię. Podejrzewam, że to raczej efekt przeciążenia i niedofinansowania systemów pomocy społecznej i opieki zdrowotnej, że po prostu nie było czasu i ludzi, którzy mogliby pójść i zobaczyć, że poziom zaniedbania zagraża życiu Milana i jego siostry. Oczywiście, obydwa scenariusze są możliwe i w żaden sposób się nie wykluczają.

Tak wygląda nad Wisłą ochrona życia narodzonego.

Komentarze

Redakcja nie zgadza się na żadne komentarze zawierające nienawistne treści. Jeśli zauważysz takie treści, powiadom nas o tym.
  1. Martwienie się o nędzny poziom w Polsce solidaryzmu społecznego, opieki społecznej, służby zdrowia, opieki nad osobami z nałogami jest chwalebny, bo i jest o co troszczyć się. Ale smutne jest to, że taka wrażliwość łączy się z lekceważeniem początków życia ludzkiego słowami: „na poważnie nazywa się “życiem” i “dzieckiem” kilkutygodniowe zlepki komórek”. Proszę się zastanowić, jeśli życiem nazywa się organizmy jednokomórkowe, w czym jest zupełna racja, to tym bardziej należy nazywać życiem ludzkie organizmy wielokomórkowe. I nie są to zlepki, ale organizmy połączone tym samym DNA, a przecież w czasach fizyki kwantowej należałoby brać pod uwagę, że kod DNA jest najprawdopodobniej tylko makrokodem wprowadzającym do mikrokodów na niższym poziomie materii. Warto też wiedzieć, że dziecko nie staje się dziekiem dopiero po opuszczeniu ciała matki, ale jest nim od zaistnienia. Pełna wrażliwość na potrzeby istot ludzkich tego świata powinna obejmować troską je wszystkie, czego serdecznie naszemu światu życzę.

    1. A w Klewkach wylądowali kosmici, a dinozałrów nie było bo w biblii o tym nie napisali

    2. Tak też myślę.To relatywizm moralny. Dziecku, które opuściło już brzuch matki przyznaje się prawa np. 5-miesięcznemu, a o miesiąc młodszemu ( a w niektórych krajach też starszemu) już nie, bo znajduje się jeszcze w łonie kobiety.
      Wszystkie dzieci są bezbronne i bardziej warte ochrony niż fretki i szynszyle, których tak gorąco broni ten portal!

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz także

Uwaga na Hołownię!

Złe wieści towarzysze. Hołownia jest fajniejszy od Biedronia! Z badań IBSP wynika, że kato…